محبوبِ کسی بودن که از صمیم قلب دوستش داری حسی دارد که قلبت را میلرزاند. حسی که زندگی را سادهتر میکند. میتوانی یک جا بنشینی و به نگاههایش، خندههایش، و تمام ظرافتهای صورتش فکر کنی و بنویسی. و با نوشتن، بودنت را حس میکنی. میتوانی از تمام تفاوتها لبخند بسازی تا معنیِ انسان را درک کنی. یک بار هم که شده، یک انسان جز خودت را وارد محدودهی فردیات کنی. و عاطفهات، تمام حس علاقهای که شاید سرکوب میشده را به پایش بریزی. خودت را به پایش بریزی...

دنیای تازه، اپیزود اول صحنهی ۱دنیا خاموش بود وُچشمِ پنجرههابه کوچههای بی پچ پچ خیرهبسته میشد،تصور رویا، مخدری بودکه در دود ماشینهاحقیقت را در نفسهای آدم میخشکاند،صدای خندهچیزی جز فریبِ امواج صداها نبودکه مسکنی میشدتا گوشها را به نشنیدن دردعادت دهد،و زندگیچند لحظهی خاص بودکه خاطراتت را میبرد به جنگلمیبرد به نیزه و چخماق،بچهای متولد میشدپای گاوی چاق میلنگیدصاحب غاری بزرگ میمردیا زنی زیبامسیر رودخانه را گم میکرد(دنیا خاموش بود و شعرتفقط پاورقیِ خاطرات چند دختر بچه بود...)و فکر میکردیچطور میشود در کوچهای عشق

صحنهی اول(بین آدمهافقط تغییر خطوط پیشانی وارتعاش آهستهی گونههابرایم دیدنیست،دوست دارم نگاه هر آدم را تعقیب کنمشاید بفهمم کدام لحظاتبین شیطان و خدافاصله میاندازد)نشسته بود و از نفسهای دخترکبه داستان و شعر و موسیقیبه بوسه و ثانیه و وجود میرسیدبعدچشمهای قهوهایاش را تصور میکردکه چطور زیر نور خورشیدروشن میشد،شوقردپای همین کشفهای کوچک بودکه دلش را میبردبه جایی که زندگیفقط یک لحظه از شکفتن میشد،شاعر بود و چشمهایشگوشهایشسلولهایشبه هر تغییر کوچک حساس شده بودباید هر ثانیه این همه رادر مغزش پایین و بالا میکرد،شا

بعدترهاوقتی که با یک عصای چوبیاز کوچههای کرج عبور میکنمشاید شعرهای نوتصاویری چند بُعدی باشندکه سیگنالهای قلب رااز پیچ و خمهای مغز آدم جدا میکنندکه خاطرات رااز عمیق ذهنروی هدستهای آن روزی میپاشند،همانجا حتماچشمهایت را در وبلاگم خواهم کشیدو پشت آن دایرههای درخشانیک دریای آبی رسم خواهم کردکه روی موجهای پریشانشهزار قایقپر از آرزوهای قدیمیبه سمت بینهایت میروندآن روز منحنی چشمهایت راپر از زمزمههای انسان خواهم کشیدکه میخواهند زیباترین ترانهها رابه کودکان بیتاریخبیاموزند،و بعد چندبار پلکهایت راباز و بسته خواهم کر